" ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ
ΑΠ'ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ"
Μουσική : Magic de Spell
Στίχοι : Πάμπος Φιλίππου
ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ
"ΚΟΚΚΙΝΟ"
2000
20 Δεκ 2008
15 Δεκ 2008
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Σκαλί - σκαλί πάει ο Ιγνάθιο
το Θάνατό του φορτωμένος
Γύρευε να'βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ηταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του
και τ'όνειρο του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ'όμορφο κορμί του
και βρήκε το χυμένο του αίμα.
Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια
που είδε τα κέρατα κοντά του
όμως οι τρομερές μανάδες
ανασήκωσαν το κεφάλι
Κι απο τα βοσκοτόπια πέρα
ήρθε ενα μυστικό τραγούδι
που αγελαδάρηδες ομίχλης
τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους
Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια
μπροστά του για να παραβγεί
ούτε καρδιά να 'ν' τόσο αληθινή
Σαν ποταμός απο λιοντάρια
η ξακουσμένη του αντρειοσύνη
και σαν σε πέτρα σκαλισμένη
η στοχασιά του η μετρημένη
Τώρα για πάντα πια κοιμάται
Τώρα τα μουσκλια και τα χόρτα
με δάκτυλα που δεν λαθεύουν
το άνθος ανοίγουν του μυαλού του
Και το τραγουδιστό του αίμα
κυλάει σε βάλτους και λειβάδια
γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων
άψυχο στέκει στην ομίχλη
σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια
σε μια πλατιά, μια λυπημένη,
μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα
να γίνει απο γωνία, πλάι
στον Γουαδαλκιβίρ των άστρων.
το Θάνατό του φορτωμένος
Γύρευε να'βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ηταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του
και τ'όνειρο του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ'όμορφο κορμί του
και βρήκε το χυμένο του αίμα.
Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια
που είδε τα κέρατα κοντά του
όμως οι τρομερές μανάδες
ανασήκωσαν το κεφάλι
Κι απο τα βοσκοτόπια πέρα
ήρθε ενα μυστικό τραγούδι
που αγελαδάρηδες ομίχλης
τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους
Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια
μπροστά του για να παραβγεί
ούτε καρδιά να 'ν' τόσο αληθινή
Σαν ποταμός απο λιοντάρια
η ξακουσμένη του αντρειοσύνη
και σαν σε πέτρα σκαλισμένη
η στοχασιά του η μετρημένη
Τώρα για πάντα πια κοιμάται
Τώρα τα μουσκλια και τα χόρτα
με δάκτυλα που δεν λαθεύουν
το άνθος ανοίγουν του μυαλού του
Και το τραγουδιστό του αίμα
κυλάει σε βάλτους και λειβάδια
γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων
άψυχο στέκει στην ομίχλη
σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια
σε μια πλατιά, μια λυπημένη,
μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα
να γίνει απο γωνία, πλάι
στον Γουαδαλκιβίρ των άστρων.
2 Δεκ 2008
Κάτω απο τους ήχους της Jazz
Δευτέρα έντεκα το βράδυ. Περπατάω στα δρομάκια της παλιάς Λευκωσίας, μένα τσιγάρο στα χείλη και με τις σκέψεις μου να καλπάζουν προσπαθώντας να τις βάλω σε τάξη, με σκοπό να τις αποτυπώσω σε κάποιο κείμενο. Έρημα τα δρομάκια, έρημα και τα σπίτια που βρίσκονται κατα μήκος των δρομακιών. Κάπου κάπου μια φιγούρα ξεπροβάλει μέσα απο κάποιο στενό ή απο κάποια πόρτα και χάνεται στη στιγμή στο σκοτάδι.
Ξαφνικά ακούω ένα ισχνό ήχο απο σαξόφωνο, τύμπανα, κιθάρα. Κατευθύνομαι προς το μέρος που ακούγονται και ο ήχος δυναμώνει περισσότερο. Φτάνω μπροστά απο κάτι παλιές πόρτες, και τα κατηφορικά σκαλιά στην είσοδο με οδηγούν στο εσωτερικό ενός μπάρ. Χαμηλός φωτισμός με κεριά πάνω στα τραπέζια. Ένας δυο πάνω στο ξύλινο μπάρ και ένας δυο κάθονται ανάμεσα στα τραπεζάκια. Κάποιοι άλλοι πάνω σε μια μικρή σκηνή ενώνουν τους ήχους απο τα όργανά τους δημιουργώντας μουσική. Γνωρίζω τους ήχους. Jazz
Κάθομαι στο μπάρ παραγγέλοντας ουίσκι. Σε λίγο καταφθάνουν και άλλοι, με κιθάρες στους ώμους, με σαξόφωνα,πλήκτρα και μικρόφωνα. Τελειώνουν το κομμάτι αυτοί που παίζουν, ανεβαίνουν άλλοι, πάιζουν το δικό τους κομμάτι και μετά εναλλάσονται μεταξύ τους. Μιλάνε Ελληνικά, Τούρκικα, "Εις υγεία", "Şerefe"και η μουσική συνεχίζεται.
Ανάμεσα στον ισχνό φωτισμό και στα κεριά που τρεμοπαίζουν πάνω στα τραπέζια, νέα παιδιά με πάθος για τη μουσική και τη ζωή, παραμερίζουν διαφορές και "εθνικότητες" και ενώνονται κάτω απο τους μαγικούς ήχους της Jazz.
Παραγγέλω ακόμα ένα ουσίσκι και στρίβωντας ακόμα ένα τσιγάρο ταξιδεύω παρέα με σαξόφωνα, τύμπανα, μπάσα και κιθάρες, και ονειρεύομαι μια Κύπρο γεμάτη απο μουσική, λέξεις και έρωτα. Μια Κύπρο που έχει αφήσει πίσω της λέξεις που διχάζουν, πράξεις που ματώνουν, νοοτροπίες που σκοτώνουν και μέσα απο τους νέους της κτίζει μια Κύπρο ελεύθερη.
Υ.Γ. Τα παιδιά παίζουν κάθε Δευτέρα εναλλάξ στο μπαράκι "Λωτοφάγοι" στις ελεύθερες περιοχές και στο μπαράκι "Νάρνια" στα Κατεχόμενα. Και τα δυο βρίσκονται στη παλιά Λευκωσία. Αρχίζουν γύρω στις δέκα το βράδυ.
Ξαφνικά ακούω ένα ισχνό ήχο απο σαξόφωνο, τύμπανα, κιθάρα. Κατευθύνομαι προς το μέρος που ακούγονται και ο ήχος δυναμώνει περισσότερο. Φτάνω μπροστά απο κάτι παλιές πόρτες, και τα κατηφορικά σκαλιά στην είσοδο με οδηγούν στο εσωτερικό ενός μπάρ. Χαμηλός φωτισμός με κεριά πάνω στα τραπέζια. Ένας δυο πάνω στο ξύλινο μπάρ και ένας δυο κάθονται ανάμεσα στα τραπεζάκια. Κάποιοι άλλοι πάνω σε μια μικρή σκηνή ενώνουν τους ήχους απο τα όργανά τους δημιουργώντας μουσική. Γνωρίζω τους ήχους. Jazz
Κάθομαι στο μπάρ παραγγέλοντας ουίσκι. Σε λίγο καταφθάνουν και άλλοι, με κιθάρες στους ώμους, με σαξόφωνα,πλήκτρα και μικρόφωνα. Τελειώνουν το κομμάτι αυτοί που παίζουν, ανεβαίνουν άλλοι, πάιζουν το δικό τους κομμάτι και μετά εναλλάσονται μεταξύ τους. Μιλάνε Ελληνικά, Τούρκικα, "Εις υγεία", "Şerefe"και η μουσική συνεχίζεται.
Ανάμεσα στον ισχνό φωτισμό και στα κεριά που τρεμοπαίζουν πάνω στα τραπέζια, νέα παιδιά με πάθος για τη μουσική και τη ζωή, παραμερίζουν διαφορές και "εθνικότητες" και ενώνονται κάτω απο τους μαγικούς ήχους της Jazz.
Παραγγέλω ακόμα ένα ουσίσκι και στρίβωντας ακόμα ένα τσιγάρο ταξιδεύω παρέα με σαξόφωνα, τύμπανα, μπάσα και κιθάρες, και ονειρεύομαι μια Κύπρο γεμάτη απο μουσική, λέξεις και έρωτα. Μια Κύπρο που έχει αφήσει πίσω της λέξεις που διχάζουν, πράξεις που ματώνουν, νοοτροπίες που σκοτώνουν και μέσα απο τους νέους της κτίζει μια Κύπρο ελεύθερη.
Υ.Γ. Τα παιδιά παίζουν κάθε Δευτέρα εναλλάξ στο μπαράκι "Λωτοφάγοι" στις ελεύθερες περιοχές και στο μπαράκι "Νάρνια" στα Κατεχόμενα. Και τα δυο βρίσκονται στη παλιά Λευκωσία. Αρχίζουν γύρω στις δέκα το βράδυ.
24 Νοε 2008
17 Νοε 2008
Μιχάλης Καλτέζας
Μιχάλης Καλτέζας
17 / 11 / 1985
Νεκρός απο σφαίρα αστυνομικού
15 ετών
"Είναι επώδυνο πραγματικά
να προσπαθείς να προστατευτείς
απο τη μοναξιά.
Απελπισμένος να κυνηγάς τα όνειρά σου
και μια απέραντη θλίψη
να διαγράφεται στα χαρακτηριστικά
του προσώπου σου"
10 Νοε 2008
Η αποθαμένη
Αν ξάφνου δεν υπάρχεις,
αν ξάφνου δε ζεις
εγώ θα συνεχίσω να ζω.
Δεν τολμώ,
δεν τολμώ να γράψω,
αν πεθάνεις.
Εγώ θα συνεχίσω να ζω.
Γιατί όπου ένας άνθρωπος δεν έχει φωνή
εκεί θα είναι η φωνή μου.
Όταν οι μαύροι μαστιγώνονται,
δε θα μπορώ να είμαι πεθαμένος.
Όταν τ'αδέρφια μου μπαίνουν στα σίδερα
θα είμαι κι εγώ μαζί τους.
Όταν η νίκη,
όχι η νίκη μου,
αλλ'η μεγάλη νίκη
έρθει,
κι αν είμαι άλαλος πρέπει να μιλήσω
θα τη δω να έρχεται έστω κι αν είμαι τυφλός.
Όχι, συγχώρα με.
Αν δε ζεις,
αν,αγαπημένη,έρωτά μου
αν εσύ
έχεις πεθάνει,
όλα τα φύλλα θα πέσουν στο στήθος μου,
θα βρέχει μερόνυχτα μέσ'στην ψυχή μου,
το χιόνι θα καίει την καρδιά μου,
θα βαδίζω με κρύο και φωτιά και θάνατο και χιόνι,
τα πόδια μου θα θέλουν να'ρθουν εκεί που κοιμάσαι,
μα
εγώ θα συνεχίσω τη ζωή,
γιατί με θέλεις πάνω απ'όλα να'μαι
ατίθασος,
και γιατί το ξέρεις,αγαπημένη,πως δεν είμαι ένας άντρας
μόνο
μα όλοι οι άντρες.
Pablo Neruda
(Οι στίχοι του Καπετάνιου)
αν ξάφνου δε ζεις
εγώ θα συνεχίσω να ζω.
Δεν τολμώ,
δεν τολμώ να γράψω,
αν πεθάνεις.
Εγώ θα συνεχίσω να ζω.
Γιατί όπου ένας άνθρωπος δεν έχει φωνή
εκεί θα είναι η φωνή μου.
Όταν οι μαύροι μαστιγώνονται,
δε θα μπορώ να είμαι πεθαμένος.
Όταν τ'αδέρφια μου μπαίνουν στα σίδερα
θα είμαι κι εγώ μαζί τους.
Όταν η νίκη,
όχι η νίκη μου,
αλλ'η μεγάλη νίκη
έρθει,
κι αν είμαι άλαλος πρέπει να μιλήσω
θα τη δω να έρχεται έστω κι αν είμαι τυφλός.
Όχι, συγχώρα με.
Αν δε ζεις,
αν,αγαπημένη,έρωτά μου
αν εσύ
έχεις πεθάνει,
όλα τα φύλλα θα πέσουν στο στήθος μου,
θα βρέχει μερόνυχτα μέσ'στην ψυχή μου,
το χιόνι θα καίει την καρδιά μου,
θα βαδίζω με κρύο και φωτιά και θάνατο και χιόνι,
τα πόδια μου θα θέλουν να'ρθουν εκεί που κοιμάσαι,
μα
εγώ θα συνεχίσω τη ζωή,
γιατί με θέλεις πάνω απ'όλα να'μαι
ατίθασος,
και γιατί το ξέρεις,αγαπημένη,πως δεν είμαι ένας άντρας
μόνο
μα όλοι οι άντρες.
Pablo Neruda
(Οι στίχοι του Καπετάνιου)
2 Νοε 2008
Χώροι Στάθμευσης για αναπήρους. Πώς είπατε;
Την περασμένη εβδομάδα είχα επισκεφθεί τα νέα κτίρια του Ανώτατου Δικαστηρίου στη Λευκωσία για κάποια εργασία. Ένα σύγχρονο κτίριο με χώρους στάθμευσης μπροστά απο τη μεγάλη είσοδό του. Ανάμεσα στους χώρους στάθμευσης και ένας χώρος για ανάπηρους που ξεχωρίζει απο τους άλλους, αφού πάνω στην άσφαλτο υπάρχει το σύμβολο που παραπέμπει σε χώρο στάθμευσης για αναπήρους. Εκτός απο το σύμβολο υπάρχει και μια μικρή ράμπα μπροστά απο το χώρο στάθμευσης για να ευκολύνεται ο ανάπηρος κατά την προσέλευση του στα Δικαστήρια.
Σταθμεύω που λέτε κοντά στο χώρο αναπήρων και βλέπω να είναι καταλλειμένος. Μέχρι να πάρω κάποια πράγματα απο το αυτοκίνητο βλέπω μια "κυρία", ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ να φθάνει στο αυτοκίνητο, να το ανοίγει, να παίρνει κάτι και να ξαναφεύγει. Σημειώστε ότι η εν λόγω "κυρία" φορούσε την χαρακτηριστική ενδυμασία των δικηγόρων που φοράνε όταν δουλεύουν στα Δικαστήρια.
Πηγαίνω κοντά στο αυτοκίνητο, και ψάχνω να βρώ το αυτοκόλλητο που οι ανάπηροι κολλάνε στο μπροστινό γυαλί του αυτοκινήτου τους για να διευκολύνεται η παρουσία τους σε χώρους για αναπήρους. Δεν το βρήκα.
Παίρνω τα πράγματά μου και κατευθύνομαι στο εσωτερικό των Δικαστηρίων και βρίσκω τον αστυνομικό που είχε βάρδια εκείνη την ώρα και τον ενημερώνω για ένα αυτοκίνητο που βρίσκεται σταθμευμένο σε χώρο αναπήρων, χωρίς σήμανση στο γυαλί του αυτοκινήτου, και τον ιδιοκτήτη του πιθανόν να βρίσκεται στους χώρους των Δικαστηρίων που εκτός των άλλων είναι και δικηγόρος. Με κοιτάει για λίγο με ενα βλακώδες ύφος και μετά μου λέει θα ψάξει να βρεί τον ιδιοκτήτη. Προχώρησα τότε και εγω στη δουλειά μου και όταν τελείωσα μετά απο καμμιά ώρα και επανήλθα στους χώρους στάθμευσης το αυτοκίνητο βρισκόταν ακόμα εκεί. Αποφάσισα τότε να περιμένω την εν λόγω "κυρια" να προσέλθει στο αυτοκίνητό της.
Μετά απο κανένα μισάωρο την βλέπω να έρχεται. Πάω κοντά της και της λέω :
"Συγγνώμη είσαι παράλυτη;"
Ξαφνιασμένη προς στιγμή με κοιτάει και μου απαντάει "Οχι".
"Το ξέρεται ότι εδω είναι χώρος για αναπήρους" της λέω και εκείνη μου απαντάει μένα ύφος εντελώς ηλίθιο και αλαζονικό, " Ε και, όλοι παρκάρουν εδώ". Εκείνη την στιγμή είχα την έντονη επιθυμία να της δώσω ενα μεγάλο φούσκο όπως λέμε στην Κύπρο αλλά τελικά άφησα την κουβέντα εκεί και έφυγα. Είναι αυτονόητο ότι με τέτοιες συμεριφορές και απαντήσεις σε εντελώς λογικές ερωτήσεις είναι αδύνατο να κάνεις συζήτηση και να παραδεχτεί ο άλλος το λάθος του. Και δυστυχώς η πιο πάνω περίπτωση δεν είναι η μόνη στη Κύπρο. Οι ανάπηροι στη Κύπρο περνούν την δική τους κόλαση καθημερινά. Μια κόλαση που την κάνουν πραγματικότητα οι διάφοροι του τύπου "Ε και, όλοι παρκάρουν εδώ".
Πιστεύω ότι η πιο πάνω φράση αντικατοπτρίζει την πραγμάτικότητα στην Κύπρο, στον τρόπο σκέψης πάνω στα διάφορα θέματα που αφορούν κοινωνικές ομάδες όπως οι αναπήροι και όχι μόνο. Με τέτοια μυαλά πως είναι δυνατόν η Κυπριακή κοινωνία να πάει μπροστά. Ως εκ τούτου οι διάφορες εξαγγελίες για δημιουργία χώρους στάθμευσης αναπήρών, για ράμπες στα διάφορα κτίρια, και ότιδήποτε άλλο είναι ενα κενό σχήμα λόγου.
Σταθμεύω που λέτε κοντά στο χώρο αναπήρων και βλέπω να είναι καταλλειμένος. Μέχρι να πάρω κάποια πράγματα απο το αυτοκίνητο βλέπω μια "κυρία", ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ να φθάνει στο αυτοκίνητο, να το ανοίγει, να παίρνει κάτι και να ξαναφεύγει. Σημειώστε ότι η εν λόγω "κυρία" φορούσε την χαρακτηριστική ενδυμασία των δικηγόρων που φοράνε όταν δουλεύουν στα Δικαστήρια.
Πηγαίνω κοντά στο αυτοκίνητο, και ψάχνω να βρώ το αυτοκόλλητο που οι ανάπηροι κολλάνε στο μπροστινό γυαλί του αυτοκινήτου τους για να διευκολύνεται η παρουσία τους σε χώρους για αναπήρους. Δεν το βρήκα.
Παίρνω τα πράγματά μου και κατευθύνομαι στο εσωτερικό των Δικαστηρίων και βρίσκω τον αστυνομικό που είχε βάρδια εκείνη την ώρα και τον ενημερώνω για ένα αυτοκίνητο που βρίσκεται σταθμευμένο σε χώρο αναπήρων, χωρίς σήμανση στο γυαλί του αυτοκινήτου, και τον ιδιοκτήτη του πιθανόν να βρίσκεται στους χώρους των Δικαστηρίων που εκτός των άλλων είναι και δικηγόρος. Με κοιτάει για λίγο με ενα βλακώδες ύφος και μετά μου λέει θα ψάξει να βρεί τον ιδιοκτήτη. Προχώρησα τότε και εγω στη δουλειά μου και όταν τελείωσα μετά απο καμμιά ώρα και επανήλθα στους χώρους στάθμευσης το αυτοκίνητο βρισκόταν ακόμα εκεί. Αποφάσισα τότε να περιμένω την εν λόγω "κυρια" να προσέλθει στο αυτοκίνητό της.
Μετά απο κανένα μισάωρο την βλέπω να έρχεται. Πάω κοντά της και της λέω :
"Συγγνώμη είσαι παράλυτη;"
Ξαφνιασμένη προς στιγμή με κοιτάει και μου απαντάει "Οχι".
"Το ξέρεται ότι εδω είναι χώρος για αναπήρους" της λέω και εκείνη μου απαντάει μένα ύφος εντελώς ηλίθιο και αλαζονικό, " Ε και, όλοι παρκάρουν εδώ". Εκείνη την στιγμή είχα την έντονη επιθυμία να της δώσω ενα μεγάλο φούσκο όπως λέμε στην Κύπρο αλλά τελικά άφησα την κουβέντα εκεί και έφυγα. Είναι αυτονόητο ότι με τέτοιες συμεριφορές και απαντήσεις σε εντελώς λογικές ερωτήσεις είναι αδύνατο να κάνεις συζήτηση και να παραδεχτεί ο άλλος το λάθος του. Και δυστυχώς η πιο πάνω περίπτωση δεν είναι η μόνη στη Κύπρο. Οι ανάπηροι στη Κύπρο περνούν την δική τους κόλαση καθημερινά. Μια κόλαση που την κάνουν πραγματικότητα οι διάφοροι του τύπου "Ε και, όλοι παρκάρουν εδώ".
Πιστεύω ότι η πιο πάνω φράση αντικατοπτρίζει την πραγμάτικότητα στην Κύπρο, στον τρόπο σκέψης πάνω στα διάφορα θέματα που αφορούν κοινωνικές ομάδες όπως οι αναπήροι και όχι μόνο. Με τέτοια μυαλά πως είναι δυνατόν η Κυπριακή κοινωνία να πάει μπροστά. Ως εκ τούτου οι διάφορες εξαγγελίες για δημιουργία χώρους στάθμευσης αναπήρών, για ράμπες στα διάφορα κτίρια, και ότιδήποτε άλλο είναι ενα κενό σχήμα λόγου.
30 Οκτ 2008
26 Οκτ 2008
Κατερίνα Γώγου
Η ελευθερία μου είναι στίς σόλες
των αλήτικων παπουτσιών μου.
Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.
Μπορώ να σεργιανίσω
ό,τι ώρα μου γουστάρει.
Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας
στο ποτηράκι με το νερό πρίν κοιμηθείται
την ώρα που απαυτωνόσαστε
την ώρα που κάνετε το χρέος σας
στα παιδιά σας
στο σωματείο σας
την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα
πως τρώτε αυγολέμονο
και τρώτε σκατά
μπορώ και περπατάω με τ'αλήτικα παπούτσια μου
πάνω απ'τις στέγες σας
- όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη
την ηλίθια με τη σκούπα, την Μαίρη Πόπινς-
δεν πιάνεται το κανάλι μου
μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος
ανθρωπάκια χέστες κατά βάθος σας λυπάμαι
αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας
δεν θέλω παρτίδες με κανένα σας
η ελευθερία σας
είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου
θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε
και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα θαύμα"
αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται κι ούτε βιάζονται
όταν εγω καθαρίσω από δω
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο
νούμερο
δε λυώνουν όσες πρόκες κι αν ρίχνεται στο δρόμο
σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θάρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" κι "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ό'τι κι αν κάνετε, όσα κι αν δίνεται
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το κόκκινο το δικό μας.
Απο την ποιητική συλλογή της Κατερίνας Γώγου
"Τρία Κλίκ Αριστερά"
των αλήτικων παπουτσιών μου.
Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.
Μπορώ να σεργιανίσω
ό,τι ώρα μου γουστάρει.
Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας
στο ποτηράκι με το νερό πρίν κοιμηθείται
την ώρα που απαυτωνόσαστε
την ώρα που κάνετε το χρέος σας
στα παιδιά σας
στο σωματείο σας
την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα
πως τρώτε αυγολέμονο
και τρώτε σκατά
μπορώ και περπατάω με τ'αλήτικα παπούτσια μου
πάνω απ'τις στέγες σας
- όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη
την ηλίθια με τη σκούπα, την Μαίρη Πόπινς-
δεν πιάνεται το κανάλι μου
μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος
ανθρωπάκια χέστες κατά βάθος σας λυπάμαι
αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας
δεν θέλω παρτίδες με κανένα σας
η ελευθερία σας
είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου
θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε
και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα θαύμα"
αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται κι ούτε βιάζονται
όταν εγω καθαρίσω από δω
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο
νούμερο
δε λυώνουν όσες πρόκες κι αν ρίχνεται στο δρόμο
σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θάρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" κι "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ό'τι κι αν κάνετε, όσα κι αν δίνεται
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το κόκκινο το δικό μας.
Απο την ποιητική συλλογή της Κατερίνας Γώγου
"Τρία Κλίκ Αριστερά"
19 Οκτ 2008
Η μοναξιά του να είσαι άνθρωπος
Εσείς τι θα κάνατε αν κάποιος χρειαζόταν απελπισμένα τη βοήθειά σας, κάποιος που οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν να βοηθήσει ο ίδιος τον εαυτό του με τα δικά του μέσα;
Σε μια κοινωνία όπου ο καθένας κινείται με στόχο το προσωπικό συμφέρον, οι ανθρώπινες σχέσεις και κατεπέκταση οι σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση αλλά και με τα διάφορα είδη του ζωικού βασιλείου (στο οποίο ανήκει και ο άνθρωπος), έχουν περιέλθει σε μια κατάσταση ανυπαρξίας. Δεν υπάρχουν σχέσεις. Ο άνθρωπος εχει αλλοτριωθεί απο τον ίδιο τον εαυτό του αλλα και απο τους γύρω του, και απο την ίδια την φύση. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ανθρώποι πάνω σ'αυτό τον πλανήτη, που σε αντίθεση με το τι συμβαίνει γύρω τους, αντιστέκονται και παραμένουν άνθρωποι πότε με τα λόγια τους, πότε με τις πράξεις τους, που όμως αυτός ο τρόπος ζωής τους καθιστά μόνους. Αυτοί οι άνθρωποι νοιώθουν μέχρι το απειροελάχιστο μόριο της ύπαρξης τους την μοναξιά του να είσαι άνθρωπος.
Ένας απο αυτούς τους ανθρώπους είναι και ένας φίλος μου. Ένας φίλος που με τις πράξεις του, μου δείχνει ότι η ανθρωπιά και η αγάπη δεν εχει εξαφανιστή, δεν έχει πεθάνει. Και ότι υπάρχει ένας τρόπος ζωής διαφορετικός απο αυτόν που ζούμε σήμερα.
Ένα μικρό γατάκι είναι η αιτία που γράφω αυτό το κείμενο. Ένα μικρό γατάκι που βρέθηκε μονάχο, χωρίς την προστασία την μάνας του αντιμέτωπο με τις αρρώστιες και τις κακουχίες που προσλαμβάνουν ένα μικρό πλάσμα στα πρώτα βήματά του στον κόσμο. Απελπιστικά μόνο, ανήμπορο να βρεί τροφή, βρήκε καταφύγιο στους χώρους στάθμευσης της πολυκατοικίας που μένει ο φίλος μου. Το κλάμα του, ενα κλάμα "κραυγή" για βοήθεια αντήχησε στα αυτιά του φίλου μου που το αναζήτησε. Το βρήκε και το πήρε στα χέρια του, που τρεμάμενο, φοβισμένο και άρρωστο ήταν σχεδόν νεκρό. Το πήρε στο δικό του χώρο, όπου του έβαλε τροφή, το καθάρισε και του πρόσφερε ενα χώρο ασφάλειας. Την επόμενη μέρα το πήρε στο κτηνίατρο όπου του προσφέρθηκε ιατρική περίθαλψη. Η αγάπη που προσφέρθηκε σ'αυτό το γατάκι το "επανέφερε"στη ζωή. Τώρα είναι υγιέστατο, τρέχει, παίζει, γεμάτο απο ζωή ανακαλύπτει τον κόσμο.
Το γατάκι αυτό κατάφερε να επιζήσει χάρη στην αγάπη και τη φροντίδα που του πρόσφερε ο φίλος μου. Πόσα όμως γατάκια δεν καταφέρνουν να επιζήσουν γιατί δεν βρίσκεται κάποιος να τα βοηθήσει, να τα περιθάλψει, να τους δώσει την αγάπη που χρειάζονται. Για βάλτε τώρα στη θέση που βρέθηκε το γατάκι ένα ανθρώπινο βρέφος. Πώς θα ήταν η αντίδραση σας;
Σ'ευχαριστώ φίλε που παραμένεις άνθρωπος.
Σε μια κοινωνία όπου ο καθένας κινείται με στόχο το προσωπικό συμφέρον, οι ανθρώπινες σχέσεις και κατεπέκταση οι σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση αλλά και με τα διάφορα είδη του ζωικού βασιλείου (στο οποίο ανήκει και ο άνθρωπος), έχουν περιέλθει σε μια κατάσταση ανυπαρξίας. Δεν υπάρχουν σχέσεις. Ο άνθρωπος εχει αλλοτριωθεί απο τον ίδιο τον εαυτό του αλλα και απο τους γύρω του, και απο την ίδια την φύση. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ανθρώποι πάνω σ'αυτό τον πλανήτη, που σε αντίθεση με το τι συμβαίνει γύρω τους, αντιστέκονται και παραμένουν άνθρωποι πότε με τα λόγια τους, πότε με τις πράξεις τους, που όμως αυτός ο τρόπος ζωής τους καθιστά μόνους. Αυτοί οι άνθρωποι νοιώθουν μέχρι το απειροελάχιστο μόριο της ύπαρξης τους την μοναξιά του να είσαι άνθρωπος.
Ένας απο αυτούς τους ανθρώπους είναι και ένας φίλος μου. Ένας φίλος που με τις πράξεις του, μου δείχνει ότι η ανθρωπιά και η αγάπη δεν εχει εξαφανιστή, δεν έχει πεθάνει. Και ότι υπάρχει ένας τρόπος ζωής διαφορετικός απο αυτόν που ζούμε σήμερα.
Ένα μικρό γατάκι είναι η αιτία που γράφω αυτό το κείμενο. Ένα μικρό γατάκι που βρέθηκε μονάχο, χωρίς την προστασία την μάνας του αντιμέτωπο με τις αρρώστιες και τις κακουχίες που προσλαμβάνουν ένα μικρό πλάσμα στα πρώτα βήματά του στον κόσμο. Απελπιστικά μόνο, ανήμπορο να βρεί τροφή, βρήκε καταφύγιο στους χώρους στάθμευσης της πολυκατοικίας που μένει ο φίλος μου. Το κλάμα του, ενα κλάμα "κραυγή" για βοήθεια αντήχησε στα αυτιά του φίλου μου που το αναζήτησε. Το βρήκε και το πήρε στα χέρια του, που τρεμάμενο, φοβισμένο και άρρωστο ήταν σχεδόν νεκρό. Το πήρε στο δικό του χώρο, όπου του έβαλε τροφή, το καθάρισε και του πρόσφερε ενα χώρο ασφάλειας. Την επόμενη μέρα το πήρε στο κτηνίατρο όπου του προσφέρθηκε ιατρική περίθαλψη. Η αγάπη που προσφέρθηκε σ'αυτό το γατάκι το "επανέφερε"στη ζωή. Τώρα είναι υγιέστατο, τρέχει, παίζει, γεμάτο απο ζωή ανακαλύπτει τον κόσμο.
Το γατάκι αυτό κατάφερε να επιζήσει χάρη στην αγάπη και τη φροντίδα που του πρόσφερε ο φίλος μου. Πόσα όμως γατάκια δεν καταφέρνουν να επιζήσουν γιατί δεν βρίσκεται κάποιος να τα βοηθήσει, να τα περιθάλψει, να τους δώσει την αγάπη που χρειάζονται. Για βάλτε τώρα στη θέση που βρέθηκε το γατάκι ένα ανθρώπινο βρέφος. Πώς θα ήταν η αντίδραση σας;
Σ'ευχαριστώ φίλε που παραμένεις άνθρωπος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)