Έλεος πια μαζί σας

Διαβάζοντας κανείς τα μέτρα που εχει αποφασίσει η ΟΕΛΜΕΚ να λάβει, ως απάντηση στη απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για την εισαγωγή υποψηφίων με διεθνείς εξετάσεις, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται προστάτες της παιδείας μας και του δημόσιου σχολείου είναι ικανοί να προσέλθουν ποτέ σε δημοκρατικό διάλογο και να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που κατά τη γνώμη μου οι ίδιοι το έχουν μετατρέψει σε μείζον θέμα. Το Μαύρο Αίμα επικροτεί και χαιρετίζει την απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το Πανεπιστήμιο είναι ενα ανεξάρτητο ίδρυμα και σαν τέτοιο πρέπει να παραμείνει και έχει το κάθε δικαίωμα να αποφασίζει πως θα δέχεται τους φοιτητές του.
Θα σταθώ σε δύο απο τα μέτρα που η ΟΕΛΜΕΚ έχει αποφασίσει να λάβει.
- Αποχώρηση απο τις διαδικασίες της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης
- Η μη διεξαγωγή των ανεξεταστέων και κατατακτήριων εξετάσεων του Σεπτεμβρίου
Αυτά αποτελούν κατά τη γνώμη μου δείγμα της αυταρχικής νοοτροπίας και του ετσιθελισμού αυτής της οργάνωσης. Ντομπαρισμένη απο μια αίσθηση παντοδυναμίας θέτει υπο μορφή απειλών φρένο σε οποιοδήποτε βήμα προσπαθεί το κράτος και κατεπέκταση η κοινωνία να κάνει μπροστά. Οι αντιδράσεις αυτές τις ΟΕΛΜΕΚ θυμίζουν κακομαθημένα παιδιά που για να γίνει το δικό τους αρχίζουν να τσιρίζουν υστερικά σπάζοντας πράγματα. Με αυτή τη νοοτροπία των απειλών κάθε φορά που ενα θέμα αντιτίθεται στα συμφέροντα αυτής της οργάνωση πως είναι δυνατό ενας διάλογος να καταλήξει. Δεν λέμε να μην υπάρξει διάλογος. Στη δημοκρατία ο διάλογος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Όμως και η δημοκρατία έχει τα δικά της όρια. Δεν μπορείς να παρατείνεις το διάλογο επ'άπειρον. Πρέπει να δώσεις λύση. Και σε αυτή τη περίπτωση η λύση έχει δοθεί απο το Πανεπιστήμιο που είναι ενα ανεξάρτητο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Δεν μπορεί μια ολόκληρη κοινωνία να βρίσκεται κάθε φορά όμηρη των απειλών μιάς οργάνωσης.
Και αφού η ΟΕΛΜΕΚ κόπτεται για την ευαισθησία της πάνω στη θέμα της παιδείας και προσπάθεί να σώσει το δημόσιο σχολείο γιατί δεν κάθεται να συνομιλήσει με τους ίδιους του μαθητές που είναι και οι άμεσοι ενδιαφερόμενοι. Ακούς κυρία Σεμελίδου; Οι μαθητές έχουν άποψη και πρέπει να αφεθούν να την πούν.
Προτείνω την επόμενη φορά που θα συζητηθεί το θέμα να καλέσουν και τους ίδιους του μαθητές απο δημόσια και ιδιωτικά σχολεία να εκφράσουν και αυτοί τις απόψεις τους. Έτσι γίνεται ο διάλογος. Όχι με απειλές.

Μάνος Χατζιδάκης

Έγινα κατανοητός;

Με κατάλαβαν; Αυτό που καθορίζει τα όριά μου, αυτό που με ξεχωρίζει, ενάντια σ'ολόκληρη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, είναι ότι ανακάλυψα τη χριστιανική ηθική. Γι'αυτό το λόγο χρειαζόμουνα ένα κείμενο που θα είχε το νόημα μιας πρόκλησης για το καθένα. Το ότι η ανθρωπότητα δεν άνοιξε εδω τα μάτια της πιο πρίν μου φαίνεται σαν τη μεγαλύτερη ρυπαρότητα που εχει στη συνείδησή της, κάτι σαν μια αυταπάτη που έγινε ένστικτο, σαν μια βασική βούληση να βλέπει κάθε γεγονός, κάθε αιτία, κάθε πραγματικότητα σαν μια εγκληματική ψυχολογική παραχάραξη. Η τυφλή πίστη, στ'όνομα του χριστιανισμού είναι το κατ'εξοχήν έγκλημα - το έγκλημα εναντίον της ζωής... Οι χιλιετηρίδες, τα έθνη, οι πρώτοι και οι έσχατοι, οι φιλόσοφοι και οι γριές γυναικούλες - πέντ'έξι στιγμές στο σύνολο της ιστορίας, με μένα σαν έβδομη - σ'αυτό το σημείο είναι όλοι μεταξύ τους ισάξιοι. Ο Χριστός μέχρι σήμερα ήταν το "ηθικό άτομο", ενα αξιοπερίεργο χωρίς όμοιο του - και σαν "ηθικό άτομο" το πιο παράλογο, ψευδολόγο, κενόδοξο, επιπόλαιο, τόσο επιβλαβές στον ίδιο τον εαυτό του, που ούτε ο μεγαλύτερος περιφρονητής της ανθρωπότητας θα μπορούσε να το ονειρευτεί. Η χριστιανική ηθική - αυτή η κακοηθής μορφή της βούλησης για ψεύδος, η κατ'εξοχήν Κίρκη της ανθρωπότητας, αυτη ηταν που τη χάλασε. Δεν είναι η πλάνη ως πλάνη που με τρομάζει όταν τη σκέφτομαι, δεν είναι η χιλιόχρονη απουσία "καλής θέλησης", διαπαιδαγώγησης, αξιοπρέπειας, πνευματικής γενναιότητας, που προδίδεται όταν νικά, αλλά είναι η έλλειψη φυσικότητας, είναι το τερατώδες γεγονός ότι η ίδια η αντι-φύση έτυχε της ύψιστης τιμής ως ηθική, που επικρέμαται πάνω απο την ανθρωπότητα σαν κατηγορηματική προσταγή!... Σε τέτοιο βαθμό γελάστηκαν όχι άτομα, όχι έθνη, αλλά η ανθρωπότητα ολόκληρη!... Δίδαξαν την περιφρόνηση των πρωταρχικών ενστίκτων της ζωής, φτιάχνοντας μια "ψυχή", ένα "πνεύμα" για να βλάψουν το σώμα. Μας δίδαξαν ότι η προϋπόθεση της ζωής, ο σαρκικός έρωτας, είναι κάτι το βρόμικο. Στη βαθύτατη ανάγκη για ευδοκίμηση και την αυστηρή φιλαυτία (ακόμα και η λέξη ήταν συκοφαντική) αναζήτησαν την "κακή αρχή", το λανθασμένο αξίωμα. Όταν, αντιθέτως, στα τυπικά χαρακτηριστικά της παρακμιακής κατάπτωσης και της αντίθεσης στα ένστικτα, στον αλτρουσιμό, στην απώλεια ειδικού βάρους, στην "αποπροσωποποίση" και την "αγάπη του πλησίον" (εθισμό του πλησίον!), βρίσκουν τις ανώτερες αξίες, μα τι λέω! τις ίδιες τις αξίες!... Μήπως η ίδια η ανθρωπότητα είναι σε παρακμη; μήπως ήταν πάντα; - Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι διδάχθηκε μόνο παρακμιακές αξίες, σαν ανώτατες αξίες. Η αλτρουσιτική ηθική είναι η ηθική της κατ'εξοχήν κατάρρευσης, το γεγονός "βρίσκομαι στο δρόμο της απώλειας" εάν μεταφερθεί στην προστακτική σημαίνει : "πρέπει όλοι σαν να χαθείτε" - και όχι μόνο εις την προστακτική!... Αυτή η μοναδική ηθική που έχει διδαχθεί μέχρι σήμερα είναι ηθική της αυτοαναίρεσης που προδίδει τη βούληση για ένα τέλος που αρνείται τα βαθύτερα θεμέλια της ζωής. Εδώ παραμένει ανοιχτή η δυνατότητα να μην είναι η ανθρωπότητα σε παρακμή, αλλά μόνο εκείνος ο παρασιτικός τύπος ανθρώπου, ο ιερωμένος, που μέσω της ηθικής κατάφερε να μεταβληθεί σε καθοριστικό παράγοντα των αξιών - που έγιναν, με τη χριστιανική ηθική, το μέσον κατάκτησης της εξουσίας... Στην πραγματικότητα αυτή είναι η δική μου άποψη : οι δάσκαλοι, οι καθοδηγητές της ανθρωπότητας, οι θεολόγοι γενικώς, ήταν όλοι τους decadents, γι'αυτό χρειάστηκε η επαναξιλόγηση των αξιών σαν εχθρότητα προς τη ζωή, γι'αυτό κι η ηθική... Ο ορισμός της ηθικής : ηθική είναι ιδιοσυγκρασία των παρακμιακών με την οπισθόβουλη σκέψη να εκδικηθούν τη ζωή - και με επιτυχία. Δίνω αξία σ'αυτόν τον ορισμό.

Έγινα κατανοητός; - Δεν είπα ούτε μια λέξη που να μην είχα ξαναπεί με το στόμα του Ζαρατούστρα πριν απο πέντε χρόνια. - Το ξεμασκάρεμα της χριστιανικής ηθικής είν'ένα γεγονός ιδιαίτερο, μια πραγματική καταστροφή. Όποιος διαφωτίζει εδω είναι μια force majeure (ανωτέρα βία), ένα πεπρωμένο - που σπάει την ιστορία της ανθρωπότητας σε δυο κομμάτια. Ζει κανείς πριν απ'αυτόν, ζει μετα απ'αυτόν... Η αστραπή της αλήθειας βρήκε αυτό ακριβώς που στεκόταν ψηλότερα. Όποιος κατανόησε τι απωλέσθηκε ας κοιτάξει αν έχει ακόμα τίποτα στα χέρια. Αυτό που ωε τώρα ονομαζόταν "αλήθεια" αναγνωρίστηκε ως η πιο επιζήμια, η πονηρότερη, η υπόγεια μορφή του ψεύδους. Η αγία πρόφαση της "βελτίωσης" της ανθρωπότητας, είναι εκ του πονηρού για να ρουφήξει το αίμα της ζωής, κάνοντάς την αναιμική. Ηθική του βαμπιρισμού... Όποιος ανακαλύπτει την ηθική, αυτός ανακαλύπτει μαζί και την απαξία όλων των αξιών στις οποίες πιστεύουμε ή πιστεύαμε. Αυτός δεν βλέπει τίποτα πια το άξιο να τιμηθεί στους πιο τιμημένους, ακόμα και στους αγιοποιημένους τύπους ανθρώπων, αλλά βλέπει σ'αυτούς το πιο απαίσιο είδος εκτρωμάτων, απαίσιο, γιατί γοήτευαν... Η έννοια "Θεός" εφευρέθηκε σαν αντιθετική στην έννοια ζωή συσσωρεύοντας όλους τους θανάσιμους εχθρούς της ζωής, ό,τι πιο βλαβερό, δηλητηριώδες και συκοφαντικό υπάρχει σε μια απαίσια ενότητα! Οι έννοιες "υπερπέραν", "αληθινός κόσμος" εφευρέθηκαν για να απαξιώσουν τον μοναδικό κόσμο που υπάρχει - για να μην μείνει κανένας σκοπός, καμιά λογική, κανέναν καθήκον για τη γήινη πραγματικότητά μας! Οι έννοιες "ψυχή", "πνεύμα" και στο τέλος μάλιστα "αθάνατη ψυχή", εφευρέθηκαν για την ταπείνωση του σώματος, για να το καταστήσουν αρρωστημένο - άγιο - ώστε όλα τα πράγματα που αξίζουν τη σοβαρότητα στη ζωή, τα προβλήματα διατροφής, κατοικίας, πνευματικής διαίτης, νοσοκομειακής περίθαλψης, καθαριότητας, μετερεωλογίας, ν'αντιμετωπισθούν με ανατριχιαστική ελαφρότητα. Αντί για την υγεία, τη "σωτηρία της ψυχής" - σαν να λέγαμε έναν κύκλο τρελό μεταξύ κράμπας, μετάνοιας και λυτρωτικής υστερίας. Η έννοια "αμαρτία", μαζί με το απαραίτητο όργανο μαρτυρίου, την "ελεύθερη βούληση", επινοήθηκε για να μπερδεψει τα ένστικτα, για να μετατρέψει τη δυσπιστία προς τα ένστικτα σε δεύτερη φύση! Έχοντας σαν έμβλημα. σαν "καθήκον", τείνοντας προς το "άγιον", προς το "θείον" μέσα στον άνθρωπο, με τις έννοιες της "αυταπάρνησης", της "αυτοδιάψευσης" που είναι χαρακτηριστικό σημάδι της παρακμής και με τη σαγήνη του βλαβερού, την αδυναμία εύρεσης του ωφέλιμου μέσα στον άνθρωπο! Και εν τέλει - το φοβερότερο - στην έννοια του καλού ανθρώπου που περιλαμβάνει όλους τους αδύναμους, άρρωστους, αποτυχημένους, αυτο-υποφέροντες, όλα όσα είναι καταδικασμένα να βουλιάξουν - αγνοώντας το νόμο της επιλογής, ένα ιδανικό αντιμέτωπο με τον περήφανο και τον καλοφτιαγμένο άνθρωπο, αυτόν τον άνθρωπο που αποτελεί εγγύηση για το μέλλον, το μέλλον της ανθρωπότητας και που πλέον ονομάζεται ο άνθρωπος του Κακού... Και όλ'αυτά θεωρήθηκαν ως ηθική! Ecrasez l'infame!

Έγινα κατανοητός; Ο Διόνυσος αντιμέτωπος με τον Εσταυρωμένο...

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Φρ. Νιτσε ecce homo

Κύπρος εναντίον Ευρώπης

Δικαιοσύνη; Πως είπατε;

"Η αστυνομία δεν δέρνεται"

Αυτή η παροιμιώδης φράση του πρώην υπουργού δικαιοσύνης βρίσκει την απόλυτη σημασία της σήμερα. Η αστυνομία όχι μόνο δεν δέρνεται αλλά συνάμα δεν δικάζεται. Το αποτέλεσμα μιας δίκης που όπως φάνηκε ήταν προαποφασισμένο απο δικαστές που ο σκοπός τους δεν είναι η απόδοση της δικαιοσύνης αλλά η κάλυψη πίσω απο νομικίστικούς όρους της κρατικής βίας και των εντεταλμένων του κράτους που την εκτελούν σε βάρος πολιτών μας οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Την "νομιμοποίηση" της κρατικής βίας. Είναι προφανές στο κάθε κριτικά σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας οτι η απόφαση του δικαστηρίου να αθωώση τους αστυνομικούς οι οποίοι προέβησαν στο ξυλοδαρμό πολιτών οι οποίοι μάλιστα έχουν βιντεοσκοπηθεί να προβένουν σε αυτή τη πράξη, λύνει τα χέρια όλων των μηχανισμών καταστολής του κράτους και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της ανεξέλεκτης χρήσης βίας απο μερικούς ένστολους τοποτηρητές της "τάξης" αφού θα έχουν το αίσθημα της ατιμωρησίας. Εξού και το η "αστυνομία δεν δέρνεται" που φαντάζει και λίγο προφητικό με βάση τα σημερινά δεδομένα. Η απόφαση αυτή του δικαστηρίου πρέπει να προβληματίσει αρκετά τη κοινωνία έτσι ώστε να ασκηθεί αρκετή πίεση για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις που έχουν αγγελθεί για να μην φτάσουμε κάποια μέρα όπου μια "εξοστρακισμένη" σφαίρα ή κάποιο γκλόπ θα αφήνει πίσω κάποιο νέκρο.

Υστερόγραφο

Λόγο έλλειψης επαναστατικής παράδοσης, η Κυπριακή κοινωνία είναι ανώριμη πολιτικά να αντιδράσει σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Το να αντιδράς εναντίων του συστήματος και των αποφάσεων του που στρέφονται εναντίων της κοινωνίας μέσω απεργιών, διαδηλώσεων και πορείων αποτελεί πολιτική πράξη η οποία απορρέει απο μια κοινωνία η οποία είναι πολιτικά ώριμη με κριτική άποψη και η οποία κατανοεί τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα λειτουργά μέσα στο Καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Ως εκ τούτου η αγανάκτηση και η δυσφορία για την απόφαση του δικαστηρίου θα παραμείνη στη πλειοψηφία της αγανάκτηση του λόγου χωρίς τη μετουσίωση της σε πράξη με εξαιρέσεις πάντα φυσικά. Το σίγουρο είναι όμως ότι οι νέοι αυτής της χώρας έχουν αρχίσει να σκέφτονται πολιτικά και να ωριμάζουν πολιτικά και δεν θα αργήσει εκείνη η μέρα όπου πραγματικά ο κριτικός τους λόγος θα περάσει στη πράξη

Θα'θελα Να'Μουν - Active Member

αρρώστια;

ναι, είμαι ρομαντικός, υπερβολικά συναισθηματικός,
το είδος του ανθρώπου που λατρεύει τους ήρωες,
και δεν πρόκειται ν'απολογηθώ γι'αυτό.
αντιθέτως, σέβομαι τον Χέμινγουεϋ,
που όταν έφτασε στα πέρατα της αντοχής του,
έχωσε την κάννη του όπλου του
στο τρεμάμενο στόμα του,
και σκέφτομαι τον Βαν Γκογκ που έκοψε κομμάτι
απο το αυτί του για μια πόρνη
κι ύστερα τίναξε τα μυαλά του στον αέρα
καταμεσής στο χωράφι με τα καλαμπόκια
μετά είναι ο Τσάτερτον που ήπιε ποντικοφάρμακο
(εξαιρετικά επώδυνος θάνατος ακόμα και
για ενα πλαστογράφο)
κι ο Έζρα Πάουντ που τον έσερναν στους σκονισμένους
δρομους
της Ιταλίας μέσα σ'ένα κλουβί κι ύστερα τον έκλεισαν
στο τρελάδικο
ο Σέλιν που τον καταλήστεψαν,τον ξεφτίλισαν
τον βασάνισαν οι Γάλλοι
ο Φιτζέραλντ που μόλις έκοψε το ποτό πήγε και ψόφησε
ο Μότσαρτ που τον έθαψαν με τους απόρους
ο Μπετόβεν που κουφάθηκε
ο Αμπρόουζ Μπηρς που χάθηκε στις ερημιές του Μεξικού
ο Χαρτ Κρέιν που πήδηξε απ'την κουπαστή του πλοίου
για να καταλήξει στη προπέλα
ο Τολστόι που ασπάστηκε το Χριστό
και χάρισε όλα τα υπάρχοντα του στους φτωχούς
ο Τουλούζ Λωτρέκ με το κοντό,το παραμορφωμένο
σώμα και το τέλεια αναπτυγμένο πνεύμα,
που ζωγράφιζε όσα έβλεπε κι ακόμα περισσότερα
ο Ντ.Χ.Λώρενς που πέθανε φυματικός
κι ετοίμασε το δικό του Πλοίο του Θανάτου
ενω έγραφε τα τελευταία σπουδαία ποιήματά του
ο Λι Πο που έκαψε τα δικά του
ποιήματα και τα πέταξε στο ποτάμι να τα πάρει το νερό
ο Σέργουντ Άντερσον που πέθανε απο περιτονίτιδα αφου
κατάπιε
μια οδοντογλυφίδα (ήταν σ'ένα πάρτι κι έπινε μαρτίνι
όταν κατάπιε την ελιά μαζί με την οδοντογλυφίδα)
ο Ουίλφρεντ Όουενς που σκοτώθηκε στον πρώτο
μεγάλο πόλεμο ενώ έσωζε τον κόσμο για χάρη
της δημοκρατίας
ο Σωκράτης που ήπιε κώνειο με το χαμόγελο στα χείλη
ο Νίτσε που τρελάθηκε
ο Ντε Κουίνσυ που εθίστηκε στο όπιο
ο Ντοστογιέφσκι που στάθηκε με τα μάτια δεμένα
μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα
ο Χάμσουν που έφαγε τις σάρκες του
ο Χάρυ Κρόσμπυ που αυτοκτόνησε
πιασμένος χέρι χέρι με την πόρνη του
ο Τσαϊκόφσκι που για να ξεφύγει
απο την ομοφυλοφιλία του παντρεύτηκε μια ντίβα της
όπερας
ο Χένρυ Μίλερ που,όταν γέρασε,την ψώνισε
με τις νεαρές Ασιάτισσες
ο Τζών Ντος Πάσος που απο ένθερμος αριστερός
έγινε υπερσυντηρητικός ρεπουπλικανός
ο Άλντους Χάξλευ που έπαιρνε παραισθησιογόνα
και πλούτιζε με αμύθητους θησαυρούς τη φαντασία του
ο Μπράμς που,όταν ήταν νέος,
μηχανευόταν τρόπους για να χτίσει
δυνατό σώμα επειδή ένοιωθε πως το μυαλο δεν αρκούσε
ο Φρανσουά Βιγιόν που τον κυνήγησαν
απ'το Παρίσι, όχι για τις ιδέες του αλλά επειδή ήταν κλέφτης
ο Τόμας Γουλφ που ένιωθε πως δεν μπορούσε να
ξαναπάει σπίτι του
αν δεν γινόταν πρώτα διάσημος
κι ο Φώκνερ που, όταν έπαιρνε την πρωινή του
αλληλογραφία,κρατούσε ψηλά τους φακέλους
και τους κοίταζε στο φως
του ήλιου κι αν δεν έβλεπε μέσα επιταγή τους πετούσε
ο Ουίλιαμ Μπάροουζ που πυροβόλησε και σκότωσε
τη γυναίκα του
(στόχευε στο μήλο που ήταν πάνω στο κεφάλι της,
δεν το πέτυχε)
ο Νόρμαν Μέιλερ που μαχαίρωσε τη δική του γυναίκα
χωρίς κανένα μήλο στη μέση
ο Σάλιντζερ που πίστευε πως δεν άξιζε να γράφει
σ'αυτό το κόσμο
ο Τζιν Τζούλιους Κρίστιαν Σιμπέλιους,
ένας περήφανος και ωραίος άνθρωπος
συνθέτης αξιόλογης μουσικής
που μετά τα σαράντα του χρόνια
αποσύρθηκε και δεν εμφανιζόταν
σχεδόν ποτέ
κανείς δεν ξέρει με σιγουριά
ποιός ακριβώς ήταν ο Σαίξπηρ
η νυχτερινή ζωή σκότωσε τον Τρούμαν Καπότε
ο Άλεν Γκίνσμπέργκ που έγινε καθηγητής κολεγίου
ο Ουίλιαμ Σαρόγιαν που παντρεύτηκε την ίδια γυναίκα
δύο φορές (αλλά τότε ειχε ήδη χάσει το δρόμο του,έτσι
κι αλλιώς)
ο Τζον Φάντε που τον πετσόκοβε κομματάκι κομματάκι
με το χειρουργικό νυστέρι μπροστά
στα ίδια μου τα μάτια
ο Ρόμπινσον Τζέφρες (ο πιο περήφανος ποιητής απ'όλους)
που έγραφε
παρακλητικές επιστολές στους ανθρώπους της εξουσίας

φυσικά
υπάρχουν κάμποσοι
ακόμα
και θα μπορούσα
να συνεχίζω
έτσι
για πολύ
αλλά
ακόμα
κι εγώ
(ο ρομαντικός)
αρχίζω να
κουράζομαι.

οι άντρες και οι γυναίκες
-του παρόντος και του παρελθόντος-
που δημιούργησαν και δημιουργούν
καινούργιους κόσμους
για εμάς τους υπόλοιπους,
παρά τη φωτιά και παρά
τον πάγο,
παρά την εχθρότητα των κυβερνήσεων,
παρά την εγγενή καχυποψία
των μαζών,
πεθαίνουν τελικά
με μοναδικό τρόπο
και συνήθως
μόνοι.

δεν είναι δυνατόν
να μην τους θαυμάζεις
για το θάρρος,
και την προσπάθεια τους.
είναι καλοί ακόμα κι όταν
δεν είναι στα καλύτερά τους.

τι συμμορία κι αυτή
και τι πηγή φωτός
τι πηγή χαράς

όλοι τους,
ήρωες που πρέπει
να ευγνωμονείς
κα να θαυμάζεις απο μακριά
ενω ξυπνάς
απ'τα συνηθισμένα σου
όνειρα
κάθε πρωί

Charles Bukowski
Να περιφέρεσαι στην Τρέλα

Οι Γάτες των φορτηγών

Ποίηση : Νίκος Καββαδίας
Μουσική - Εκτέλεση : Ξέμπαρκοι
Δίσκος : S/S Ιόνιον 1934

Στο κάλεσμα της Πατρίδας

Χθές είχα τη "τύχη" να παρουσιαστώ σαν έφεδρος στρατιώτης, στη μονάδα μου για να "εκπαιδευτώ" για μια ακόμη φορά, έτσι ώστε να είμαι έτοιμος όταν η πατρίδα μου το ζητήσει να προτάξω τα στήθη μου στον εχθρό, μην έχοντας τίποτα άλλο καλύτερο να κάνω προφανώς. Μεταξύ μας δεν εχω διάθεση να εμπλακώ στο προσεχές μέλλον ή σε κάποιο αόριστο χρόνο σε εμπόλεμες καταστάσεις, για ένα απλό λόγο. Προτιμάω να πίνω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας κανένα βιβλίο έχοντας στο πλευρό μου μια όμορφη ύπαρξη παρά να σέρνομαι με το όπλο ανα χείρας περιμένοντας πότε θα με βρεί καμιά "αδέσποτη" σφαίρα απο εχθρούς ή φίλους στα προταγμένα μου στήθη. Κάποιος θα μου πεί εύλογα. Δεν ντρέπεσαι. Δεν αγαπάς την πατρίδα σου. Ποιά πατρίδα ρε μαλάκες που την έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας. Έτσι όπως την έχετε διαμελίσει κανένας δεν θα γνωρίζει πιο κομμάτι να υπερασπιστεί. Το βόρειο, το νότιο, το ανατολικό, το δυτικό;
Βρίσκομαι λοιπόν στοιχισμένος σε δυάδες, μαζί με άλλους εφέδρους που και αυτοί με τη σειρά τους παράτησαν τις δουλειές τους και ήρθαν να "εκπαιδευτούν" για να είναι κι αυτοί έτοιμοι όταν τους ζητηθεί, και αναμένουμε τον διοικητή της μεραρχίας να έρθει να μας μιλήσει, διότι βλέποντας μάλλον την ενδυματολογική μας κατάσταση, (οι μισοί δε ν φοράνε στολή, και οι άλλοι μισοί τρέχα γύρευε αν αυτό που φοράνε είναι στολή) αποφάσισε να μας κατηχήσει και να μας κάνει να νοιώσουμε και πάλι περήφανοι στρατιώτες.

Αρχίζει λοιπόν να αραδιάζει τυποποιημένες προτάσεις του τύπου, "πρέπει κάθε φορά που ερχόμαστε να είμαστε πειθαρχημένοι, με τις στολές μας, τα κράνη μας γιατί ο εχθρός είναι δίπλα" ή "Είσαστε έφεδροι η ψυχή του στρατεύματος και κάθε φορά που θα έρχεστε θα τυγχάνεται της κατάλληλης "εκπαιδεύσεως" κατά ειδικότητα έτσι ώστε να φρεσκαρίζονται οι πολεμικές σας γνώσεις ώστε αναπάσα στιγμή να είσαστε έτοιμοι". Συνηθισμένα θα έλεγε κάποιος. Αυτά ακούμε κάθε φορά που πάμε. Εύλογη παρατήρηση. Όμως το ένστολο ανθρωποειδές συνεχίζει με το εκπληκτικό "Κι αν κάποιοι μιλάνε για περιρέουσες ατμόσφαιρες, όπως το 2004, να γνωρίζεται ότι ο στρατός είναι έτοιμος μόλις ειδοποιηθεί έγκαιρα απο τη δημοκρατία να αντιμετωπίση οποιαδήποτε απειλή κατά του κράτους. Θυμήθείτε τους πελλοπονησιακούς πολέμους". Το τελευταία ακόμα δεν κατάλαβα που κολάει. Το είπε όμως. Μάλλον στη προσπάθεια του να μας κατηχήσει πατριωτικά τα έκανε μπούρδες. Συνεχίζει που λέτε να αραδιάζει και άλλα τέτοια και λέω στον εαυτό μου. "Που βρίσκομαι ρε γαμώτο. Εκτινάχθηκα ξαφνικά απο το 2009, με κάποια μαγική μηχανή του χρόνου και βρέθηκα πίσω σε εποχές όπου τέτοια κουβέντες δεν έβγαιναν μονάχα απο τα στόματα στρατιωτικών ενταγμένοι στη προάσπιση του έθνους αλλά και απο στόματα πολιτικών ουδεμία σχέση εχόντων με τη λογική. Οι ίδιοι που με τις κοτσάνες που έριχναν απο δώ και απο εκεί κατάφεραν να διαμελίσουν τον τόπο;" Τελικά κατάλαβα που το πήγαινε ο μέγας φωστήρας. Η "εκπαίδευση" δεν συνίστατο στο φρεσκάρισμα των πολεμικών μας γνώσεων, αλλά στο φρεσκάρισμα των πατριωτικών μας γνώσεων, τώρα που οι περισσότεροι απο εμάς έχουμε κουραστεί να ακούμε τις ίδιες μαλακίες για χρόνια και ζητάμε πρόοδο αυτού του τόπου (14μηνή θητεία στο στρατό και κατεπέκταση κατάργηση του με τη λύση, εκσυγχρονισμό της παιδείας, προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, τομές στη κοινωνία). Βλέπετε η επερχόμενη αλλαγή, αλλάζει άρδην τα δεδομένα. Με την αλλαγή δεν θα υπάρχει εχθρός για να μπορούμε να συντηρούμε τις χιλιάδες των αντιπαραγωγικών μας στρατιωτικών και της ηλιθιότητας που αυτό επιφέρει.
Μετά απο αρκετή ώρα πατριωτικής ομιλίας, ο μέγας φωστήρας αποφάνθηκε ότι απο την στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή πρέπει να μαζευόμαστε κάθε τόσο σαν καλά στρατιωτάκια και να συνεχίζουμε την "εκπαιδευσή" μας μήπως και μας κάνει "Μπού" ο εχθρός απο δίπλα. Τότε μέσα απο το συντεταγμένο πλήθος των εφέδρων στρατιωτών ακούστηκε το επίσης εκπληκτικό "Λύστε το Κυπριακό". Αυτό ήταν. Ο Μέγας Φωστήρας αλλάξε αμέσως κουβέντα και ζήτησε αμέσως να προχωρήσουμε στην "εκπαίδευση" μας. Πού όπως ύθισται συνεχίστηκε με διάβασμα εφημερίδας, κανένα υπνάκι κάτω απο κανένα δέντρο, αρκετό κατούρημα απο τους πολλούς καφέδες που πίνεις για να σπάσεις την μονοτονία, μέχρι την επίδωση του ΦΑΠ για την επόμενη παρουσίαση. Χέστηκε η φοράδα στ'αλώνι που λέμε.
Έτσι λοιπόν τελείωσε για ακόμα μια φορά η παρουσίαση μου σαν έφεδρος, αποκομίζοντας αρκετή πατριωτική εκπαίδευση. Τώρα που το σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή που κάποιος αναφώνισε " Λύστε το Κυπριακό" , θα έπρεπε να φωνάξω και εγω "Ζήτω η μαλακία".

Κορνήλιος Καστοριάδης

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης
στην εκπομπή "Παρασκήνιο"