Αντίο Μάνο

Είμαι...

Είμαι ένας μύς
που επαναλαμβάνει τον εαυτό του
Τικ-Τακ
Τικ-Τακ
Τικ-Τακ
Τικ-Τακ
Τικ-Τακ
Τικ-Τακ

ΤΕΛΟΣ

Ο κ. Γ.Βαρνάβας ζητά την απαγόρευση εργασίας ευρωπαίων πολιτών στη Κύπρο

Συζήτηση με ένα Βούλγαρο κοινοτικό εργάτη σε μια οικοδομή. 40 χρονών μου αναφέρει με την απελπισία αποτυπωμένη στο πρόσωπό του ότι στη χώρα του δεν υπάρχει εργασία. Έχει δυο παιδιά. Μία κόρη 17 χρονών που πάει σχολείο και ένα γιό 20 χρονών που δουλεύει και αυτός ως οικοδόμος. Η ανάγκη χώρισε την οικογένεια. Αυτός στη Κύπρο εδω και τρείς βδομάδες, ο γιός στη Γερμανία, η μάνα και η κόρη στη Βουλγαρία. Λεφτά δεν υπάρχουν. Καθημερινά τηλέφωνο στη Βουλγαρία και έπειτα στη Γερμανία. Μου ζητά 5 ευρώ να βάλει στη κάρτα του τηλεφώνου. Εργάζεται στη Κύπρο με 30 ευρώ την ημέρα. Τα 20 φεύγουν για τη Βουλγαρία. Τα υπόλοιπα για φαγητό, κάυσιμα, ρούχα, νερό,ηλεκτρισμό και ενοίκιο.
Στον αντίποδα ο Βουλευτής της ΕΔΕΚ ο κ. Γ.Βαρνάβας, βολεμένος στη Κύπρο, με το μισθό του βουλευτή και φαντάζομαι και με άλλα έσοδα απο άλλες εργασίες, με το αυτοκίνητό του, το σπίτι του δεν έχει την οικογένειά του διασπαρμένη στο εξωτερικό.Έτσι είναι εύκολο για αυτόν να ανοίγει το στόμα του και να ξερνάει μαλακίες.
Προτείνω στο κ. Βαρνάβα την ανάγνωση του βιβλίου "Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο βιο".

Και για όσους δεν θα καταφέρουν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ κριτικής πάνω σε πολιτικό επίπεδο και κριτικής πάνω σε προσωπικό επίπεδο δεν φταίω εγω

Ένα τραγουδάκι απο τον Παύλο

Κάπου χαθήκαμε...

Σκοτείνιασε. Ο Α. βγήκε από το διαμέρισμα του που βρίσκεται στο τρίτο όροφο της πολυκατοικίας με τον αριθμό ένα, η οποία βρίσκεται στην οδό Β, περπάτησε κατά μήκος της λεωφόρου Κ κοιτάζοντας που και που βιτρίνες καταστημάτων, αφίσες και συνθήματα στους τοίχους, διέσχισε το πάρκο της οδού Χ όπου έκανε μια στάση για ένα τσιγάρο καθισμένος πάνω σε ένα ξύλινο παγκάκι, πέρασε μπροστά απο τον αστυνομικό σταθμό της οδού Λ τρέχοντας, φώναξε "Δεν ξέρω" σε κάποιο περαστικό που τον σταμάτησε στη συμβολή των οδών Γ και Κ, ρωτώντας τον κατά που πέφτει το Δημαρχείο, μπήκε στο λεωφορείο της στάσης με τον αριθμό εννιά που βρίσκεται στην οδο Ω και κατευθύνθηκε προς το κέντρο της πόλης, όπου κατεβαίνοντας απο το λεωφορείο στη στάση με τον αριθμό δεκαπέντε που βρίσκεται στην οδό Φ, χώθηκε στο πρώτο μπαράκι που βρήκε μπροστά του. Ήπιε δυο ουίσκι με πάγο σε χαμηλό ποτήρι, αποχαιρέτισε τον μπάρμαν με δυο χαρτονομίσματα των πέντε ευρώ, κατηφόρισε την οδό Ψ στο τέρμα της οποίας έστριψε αριστερά προς την οδό Π, όπου αγόρασε ενα σάντουιτς με τόνο πληρώνοντας με δυο κέρματα του ενός ευρώ απο κάποιο περίπτερο, πέταξε το περιτύλιγμα του σάντουιτς σε ένα κάλαθο του Δήμου στην οδό Ρ, έστριψε ένα τσιγάρο στην οδό Δ, το κάπνισε την οδό Ζ, το έσβησε στην οδό Τ, ανηφόρησε την οδό Η, όπου έφτασε στην πλατεία Ε. Εκεί στη πλατεία Ε έμεινε να κοιτάζει το σιντριβάνι που βρισκόταν στο κέντρο της όπου ενα μαρμάρινο ζεύγος άντρα και γυναίκας έκαναν έρωτα, ξερνώντας μέσα απο τα στόματά τους πίδακες νερού, όπου μικροί γλόμποι τοποθετημένοι με προσοχή στο εσωτερικό των στομάτων τους χρωμάτιζαν. Κόκκινο, πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, μπλέ, άσπρο και πάλι κόκκινο.
Κάθισε για λίγο στη μαρμάρινη βάση του σιντριβανιού, έβαλέ για λίγα δευτερόλεπτα τα χέρια του στο κρύο νερό, ένιψε το πρόσωπό του και φώναξε με όλη τη δύναμη που είχε στα πνευμόνια του. "ΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΟΔΟ Β".
Έφυγε απο τη πλατεία Ε, κατηφόρισε την οδό Η, έστριψε ένα τσιγάρο στην οδό Τ, το κάπνισε στην οδό Ζ, το έσβησε στην οδό Δ, πέρασε δίπλα απο τον κάλαθο του Δήμου στην οδό Ρ, αγόρασε ένα χυμό πορτοκάλι απο το περίπτερο της οδού Π, έστριψε αριστερά προς την οδό Ψ, έφτασε στην στάση με τον αριθμό δεκαπέντε που βρίσκεται στην οδό Φ, μπήκε στο λεωφορείο που τον οδήγησε στη στάση με τον αριθμό εννιά που βρίσκεται στην οδό Ω, φώναξε "Είμαι αθώος" σε κάποιο περαστικό που τον σταμάτησε στη συμβολή των οδών Γ και Κ κατηγορώντας τον για ενα περιτύλγμα σάντουιτς που βρέθηκε πεταμένο έξω απο ένα κάλαθο του Δήμου, πέρασε μπροστά απο τον αστυνομικό σταθμό της οδού Λ τρέχοντας, διέσχισε το πάρκο της οδού Χ όπου παρέλειψε να κάνει μια στάση για ένα τσιγάρο, περπάτησε κατά μήκος της λεωφόρου Κ, κατευθύνθηκε προς την οδό Β, πέρασε την είσοδο της πολυατοικίας με τον αριθμό ένα, ανέβηκε στο τρίτο όροφο και μπήκε στο διαμέρισμά του.
Ξημέρωσε.

Creedence Clearwater Revival - Have you ever seen the rain?

Someone told me long ago, there's a calm before the storm.
I know, and it's been comin' for some time.
When it's over, so they say, it'll rain a sunny day.
I know, shinin' down like water.

I want to know, have you ever seen the rain?
I want to know, have you ever seen the rain
comin' down on a sunny day?

Yesterday, and days before, sun is cold and rain is hard.
I know, been that way for all my time.
'Til forever on it goes through the circle fast and slow,
I know, and it can't stop, I wonder.

I want to know, have you ever seen the rain?
I want to know, have you ever seen the rain
comin' down on a sunny day?

'Εφυγε η Έλλη Παππά

Η Έλλη Παππά πέθανε χθές τα ξημερώματα σε ηλικία 89 ετών
Ακολουθεί ένα μικρό αυτοβιογραφικό σημείωμα της ίδιας που περιλαμβάνεται στις
εκδόσεις των βιβλίων της

"Γεννήθηκα στη Σμύρνη τις παραμονές της Καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει, δήλωσε πως "δεν ήμουνα παιδί, ήμουνα άλλο πράμα" και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της, που προμηθεύτηκε για χάρη μου μιά κατσικούλα. Έτσι πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγια, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πιά, το πληροφορήθηκα. Η Κατστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Οι μνήμες μου αρχίζουν από τη δεύτερη τροφό μου, τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα, τα σταφύλια το καλοκαίρι. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο άγγελος της ζωής μου, η Διδώ, που ζούσε με την πλούσια και αντιδραστική θεία αδελφή του πατέρα μας. Απο τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, απο μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, απο κοντά και η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρείς κομμουνιστές. Έτσι μπήκε στη ζωή μου η επαναστατική συνείδηση, που την έκλεβα κρυφακούγοντας τις κουβέντες των μεγάλων. Μεγαλώνοντας, η ζωή μου ταυτίστηκε με την επανάσταση. Στα δέκα χρόνια μου δήλωσα πως αρκετά γράμματα είχα μάθει, πως ήταν καιρός να πάω εκεί που άνηκα, στη φάμπρικα. Χαμός στην οικογένεια ώσπου να ενδώσω στο μοναδικό επιχείρημα, πως αγράμματοι στον αγώνα υπάρχουν πολλοί. χρειάζονται μορφωμένοι άνθρωποι για να τον βοηθήσουν. Έτσι άρχισα απο τους "μορφωμένους" τον αγώνα, απο το Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Γενική απέργία των φοιτητών και των μαθητών. Βγάζω στην αυλή του σχολείου πύρινο λόγο, με αποβάλλουν και "να πάω με τη μαμά μου". Τελευταία τάξη του Γυμνασίου και 4η Αυγούστου, στην Κοκκινιά. Οργανώνουμε με τα αγόρια της τάξης ομάδα αντιδικτατορική, μοιράζουμε τρύκ και προκηρύξεις τις νύχτες στην Κοκκινιά και στη Δραπετσώνα, ο αγώνας κορυφώνεται με την ανάρτηση της κόκκινης σημαίας στην κεντρική εκκλησία της Κοκκινιάς. Πόλεμος, Κατοχή, πρώτα βήματα της Αντίστασης, η ομάδα μας απλώνει τη δραστηριότητά της, δραπετεύουν οι εξόριστοι απο τα ξερονήσια, προσχωρούμε απο τους πρώτους στο ΕΑΜ, συνδέομαι με το ΚΚΕ, αντιστασιακή δράση στις εργατικές γειτονιές του Γκύζη και της Νέας Ιωνίας, δραστηριότητα στον αντιστασιακό Τύπο, πρώτα βήματα μου στη διδασκαλία μαθημάτων μαρξισμού. Το μεθύσι της Απελευθέρωσης, τα ¨Δεκεμβριανά", η ήττα, ο Εμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας,οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα. Η σύλληψή μας, τα Χριστούγεννα του 1950. Οι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. Η γέννα μου στις Φυλακές Αβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους. Τα 13 χρόνια μου στη φυλακή. Με την απόλυσή μου απο τη φυλακή δουλειά στον Τύπο της Αριστεράς με υπεύθυνη θέση στη σύνταξη της Δημοκρατική Αλλαγής. Με τη χούντα, εξορία στα Γιούρα. Αρρώστια, απόλυσή μου με τη συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, που με καλεί να φιλοξενηθώ εκεί μαζί με το γιό μου. Έχει προηγηθεί η εισβολή των Σοβιετικών στη Τσεχοσλοβακία, και αρνούμαι την πρόσκληση. Δουλεύω σε λεξικό, γιά μιά Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας - μέρος της δουλειάς για ένα λεξικό της Ελληνικής Σκέψης που είχαμε ξεκινήσει με τον Νίκο στα μπουντρούμια της Ασφάλειας. Προσπαθώ να εργαστώ για τη συνένωση της Αριστεράς και γι'αυτό το σκοπό επανασυνδέομαι με το ΚΚΕ. Η επανένωση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς, και είχε οικτρό τελος. Απεχώρησα απο το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε. Απο τότε εργάστηκα σε εφημερίδες και περιοδικά και στη συγγραφή μελετών και βιβλίων με ένα και μόνο στόχο : τη συμβολή μου σε μια κάθαρση της μαρξιστιξκής σκέψης απο τις σταλινικές στρεβλώσεις που την έσυραν σε μια ανανέωση του πλατωνισμού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στη σημερινή κυριαρχία της μίας υπερδύναμης, με τα ολέθρια αποτελέσματά της. Κι επίσης για να συνεχίσω, όσο μπορώ ακόμη, την κοινή με τον Μπελογιάννη προσπάθεια για μια ιστορία της Ελληνικής Σκέψης περιλαμβάνοντας στη συγγραφική δουλειά μου μελέτες για την αρχαιοελληνική σκέψη που κρατάει όσο ποτέ τη ζωντάνια της"

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

Underground Hero

Αντι προλόγου κάποιοι στίχοι

"Θα σας αφήσω όλους σας να ωρύεσθε
ή ν'ακουμπάτε ήρεμοι το κεφάλι σας στο παράθυρο
θα σας αφήσω να πιέζεστε στα σκαλιά
κι άξαφνα κει να μαρμαρώνετε
ανίδεοι για τις πράξεις σας
θα σας αφήσω να τρέχετε.
Εγώ ανάμεσα σε ξερά δέντρα και τάφους
με τη σημαία μου ενα κουρέλι
με άνεμο και χωρίς άνεμο
ανάμεσα στο αβέβαιο πλήθος σας
θα περιφέρομαι μόνος -
ένας φλογερός πρίγκιπας - μάγος.

Η ώρα πλησίασε. Θα γκρεμιστούν οι ναοί.
Δεν υπάρχει φωτιά στην καρδιά σας.

Εγώ
ένδοξος
γράφω
σ'όλα τα όνειρά σας:
Ελευθερία

Μιχάλης Κατσαρός

Νίκος Βοσδογάνης
Underground Hero

Ένα μονάχα θα σου πω, αν τύχει και σε ξαναδώ,
πως δε μεγάλωσα ποτέ κι αυτό μ'έχει γεράσει.
Κι αν είναι κάτι που μισώ δεν είσαι συ, δεν είμαι 'γω,
είναι το άλλο μου μισό που μ'έχει ξεπεράσει.
(Νίκος Βοσδογάνης,Πουλιά της νύχτας - Ανέκδοτο τραγούδι)

Γνώρισα το Νίκο το '87, όταν βρεθήκαμε με μια παρέα μουσικών στην Αγ. Παρασκευή. Έμαθα ότι ήταν ένα απο τα ιδρυτικά μέλη της θρυλικής punk μπάντας ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ. Έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε στην πρώτη περίοδο της μπάντας ('82-'83). Στη συνέχεια συνέχισε σε διάφορα συγκροτήματα (SHADES,ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ,ΦΕΤΙΧ). Για μεγάλο διάστημα χαθήκαμε και βρεθήκαμε πάλι το '92. Εκείνη την περίοδο έπαιζε μπάσο στους MAGIC DE SPELL.Η συμμετοχή του στους M.D.S συνέπεσε σχεδόν με τη στροφή τους στον ελληνικό στίχο. Η punk επιρροές του ταίριαξαν με τις αναφορές της μπάντας και πυροδότησαν ένα εκρηκτικό μίγμα που είχε ως αποτέλεσμα το δίσκο ορόσημο για την ελληνική ροκ σκηνή, "Διακοπές στο Sarajevo". Το ακατέργαστο ταπεραμέντο του Νίκου οδήγησε και το παραγωγό του δίσκου J.J.Burnell (Stranglers), να τον χαρακτηρίσει ως "animal". Το '95 αποχώρησε απο τους MAGIC DE SPELL. Για κάποιο διάστημα έμεινε εκτός πάλκου, αλλά παράλληλα ετοίμαζε πυρετωδώς νέα τραγούδια. Το '97 ξεκίνησε το επόμενο συγκρότημα με τ'όνομα ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ στο οποίο και συνεργαστήκαμε σχεδόν για μια δεκαετία. Με το Νίκο στο τιμόνι της μπάντας (τραγουδιστή,κιθαρίστα,συνθέτη και στιχουργό), οι ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ κυκλοφόρησαν δυο δισκογραφικές δουλειές, "Στην Άκρη Του Κόσμου" (1999) και "Μέχρι να έρθει το πρωί" (2003). Το '07 διαλύθηκαν οι ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ και ο Νίκος συνέχισε στο επόμενο βήμα του, τους Ε-75. Με το σχήμα αυτο πραγματοποίησε εμφανίσεις αλλά δεν πρόλαβε να κάνει δισκογραφική δουλειά.
Η μουσική του Νίκου πάντα ήταν απέριττη έτσι ώστε να αναδεικνύονται οι μελωδικές γραμμές. Οι αναφορές του βρίσκονταν κυρίως στη δεκαετία του '80 (punk, new wave, dark wave κ.α). Στους στίχους του απέφευγε τις "λόγιες" εκφράσεις και προτιμούσε τον άμεσο λόγο. Όπου δεν του έφταναν οι αποχρώσεις των λέξεων της ελληνικής γλώσσας, επινοούσε τις δικές του (αξιοθελής, νεροΐνη κ.λ.π) Η ερμηνεία του ήταν χαρακτηριστική και άμεσα αναγνωρίσιμη. Στην παρουσία του στη σκηνή υπήρχε ταυτόχρονα η συστολή και η ορμή, δίνοντας την εντύπωση ότι θα εκραγεί.
Ο Νίκος Βοσδογάνης υπήρξε ένας underground ροκ σταρ. Με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του ενέπνεε τους συνεργάτες του και τους ανθρώπους γύρω του. Οι μικρότεροι πάντα κρέμονταν από τα χείλη του. Οι κουβέντες του ηταν απλές και αφτιασίδωτες αλλά παράλληλα πολύ μεστές και εύστοχες. Η καθημερινότητά του τον βοηθούσε να αναμιγνύει πολλά στοιχεία. Όπως και οι περισσότεροι μουσικοί της ανεξάρτητης σκηνής δε ζούσε αποκλειστικά από τη μουσική του. Ζούσε όμως αποκλειστικά γι'αυτή, αφού αυτή διακατείχε όλη του την καθημερινότητα, την ώρα που ήταν στη σκαλωσιά, την ώρα που έπαιζε με τη κόρη του και φυσικά όταν έφτανε κατάκοπος για πρόβα. Φαινόταν να έχει αστειρευτο δυναμικό και έδειχνε πάντα έτοιμος για μεγάλες θυσίες.
Ο Νίκος Βοσδογάνης "έφυγε" στις 12 Ιουλίου 2009 αφήνοντας πίσω του σημαντικό έργο, πολλούς φίλους και ένα δυσαναπλήρωτο κενο.

Δημήτρης Μποτής

Τώρα πια δεν υπάρχουν λουλούδια

Κοιτα! Ένα λουλουδι

Μην λές βλακείες.
Τώρα πια
δεν υπάρχουν λουλούδια

Αφου το βλέπω σου λέω
Ένα κόκκινο λουλούδι

Άσε τις μαλακίες και έλα εδω

Να! Στο κοψα και στο φερα
για να με πιστέψεις

Είδες που στα λεγα
Τώρα πια
δεν υπάρχουν λουλούδια