Creedence Clearwater Revival - Have you ever seen the rain?

Someone told me long ago, there's a calm before the storm.
I know, and it's been comin' for some time.
When it's over, so they say, it'll rain a sunny day.
I know, shinin' down like water.

I want to know, have you ever seen the rain?
I want to know, have you ever seen the rain
comin' down on a sunny day?

Yesterday, and days before, sun is cold and rain is hard.
I know, been that way for all my time.
'Til forever on it goes through the circle fast and slow,
I know, and it can't stop, I wonder.

I want to know, have you ever seen the rain?
I want to know, have you ever seen the rain
comin' down on a sunny day?

'Εφυγε η Έλλη Παππά

Η Έλλη Παππά πέθανε χθές τα ξημερώματα σε ηλικία 89 ετών
Ακολουθεί ένα μικρό αυτοβιογραφικό σημείωμα της ίδιας που περιλαμβάνεται στις
εκδόσεις των βιβλίων της

"Γεννήθηκα στη Σμύρνη τις παραμονές της Καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει, δήλωσε πως "δεν ήμουνα παιδί, ήμουνα άλλο πράμα" και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της, που προμηθεύτηκε για χάρη μου μιά κατσικούλα. Έτσι πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγια, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πιά, το πληροφορήθηκα. Η Κατστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Οι μνήμες μου αρχίζουν από τη δεύτερη τροφό μου, τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα, τα σταφύλια το καλοκαίρι. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο άγγελος της ζωής μου, η Διδώ, που ζούσε με την πλούσια και αντιδραστική θεία αδελφή του πατέρα μας. Απο τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, απο μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, απο κοντά και η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρείς κομμουνιστές. Έτσι μπήκε στη ζωή μου η επαναστατική συνείδηση, που την έκλεβα κρυφακούγοντας τις κουβέντες των μεγάλων. Μεγαλώνοντας, η ζωή μου ταυτίστηκε με την επανάσταση. Στα δέκα χρόνια μου δήλωσα πως αρκετά γράμματα είχα μάθει, πως ήταν καιρός να πάω εκεί που άνηκα, στη φάμπρικα. Χαμός στην οικογένεια ώσπου να ενδώσω στο μοναδικό επιχείρημα, πως αγράμματοι στον αγώνα υπάρχουν πολλοί. χρειάζονται μορφωμένοι άνθρωποι για να τον βοηθήσουν. Έτσι άρχισα απο τους "μορφωμένους" τον αγώνα, απο το Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Γενική απέργία των φοιτητών και των μαθητών. Βγάζω στην αυλή του σχολείου πύρινο λόγο, με αποβάλλουν και "να πάω με τη μαμά μου". Τελευταία τάξη του Γυμνασίου και 4η Αυγούστου, στην Κοκκινιά. Οργανώνουμε με τα αγόρια της τάξης ομάδα αντιδικτατορική, μοιράζουμε τρύκ και προκηρύξεις τις νύχτες στην Κοκκινιά και στη Δραπετσώνα, ο αγώνας κορυφώνεται με την ανάρτηση της κόκκινης σημαίας στην κεντρική εκκλησία της Κοκκινιάς. Πόλεμος, Κατοχή, πρώτα βήματα της Αντίστασης, η ομάδα μας απλώνει τη δραστηριότητά της, δραπετεύουν οι εξόριστοι απο τα ξερονήσια, προσχωρούμε απο τους πρώτους στο ΕΑΜ, συνδέομαι με το ΚΚΕ, αντιστασιακή δράση στις εργατικές γειτονιές του Γκύζη και της Νέας Ιωνίας, δραστηριότητα στον αντιστασιακό Τύπο, πρώτα βήματα μου στη διδασκαλία μαθημάτων μαρξισμού. Το μεθύσι της Απελευθέρωσης, τα ¨Δεκεμβριανά", η ήττα, ο Εμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας,οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα. Η σύλληψή μας, τα Χριστούγεννα του 1950. Οι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. Η γέννα μου στις Φυλακές Αβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους. Τα 13 χρόνια μου στη φυλακή. Με την απόλυσή μου απο τη φυλακή δουλειά στον Τύπο της Αριστεράς με υπεύθυνη θέση στη σύνταξη της Δημοκρατική Αλλαγής. Με τη χούντα, εξορία στα Γιούρα. Αρρώστια, απόλυσή μου με τη συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, που με καλεί να φιλοξενηθώ εκεί μαζί με το γιό μου. Έχει προηγηθεί η εισβολή των Σοβιετικών στη Τσεχοσλοβακία, και αρνούμαι την πρόσκληση. Δουλεύω σε λεξικό, γιά μιά Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας - μέρος της δουλειάς για ένα λεξικό της Ελληνικής Σκέψης που είχαμε ξεκινήσει με τον Νίκο στα μπουντρούμια της Ασφάλειας. Προσπαθώ να εργαστώ για τη συνένωση της Αριστεράς και γι'αυτό το σκοπό επανασυνδέομαι με το ΚΚΕ. Η επανένωση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς, και είχε οικτρό τελος. Απεχώρησα απο το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε. Απο τότε εργάστηκα σε εφημερίδες και περιοδικά και στη συγγραφή μελετών και βιβλίων με ένα και μόνο στόχο : τη συμβολή μου σε μια κάθαρση της μαρξιστιξκής σκέψης απο τις σταλινικές στρεβλώσεις που την έσυραν σε μια ανανέωση του πλατωνισμού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στη σημερινή κυριαρχία της μίας υπερδύναμης, με τα ολέθρια αποτελέσματά της. Κι επίσης για να συνεχίσω, όσο μπορώ ακόμη, την κοινή με τον Μπελογιάννη προσπάθεια για μια ιστορία της Ελληνικής Σκέψης περιλαμβάνοντας στη συγγραφική δουλειά μου μελέτες για την αρχαιοελληνική σκέψη που κρατάει όσο ποτέ τη ζωντάνια της"

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

Underground Hero

Αντι προλόγου κάποιοι στίχοι

"Θα σας αφήσω όλους σας να ωρύεσθε
ή ν'ακουμπάτε ήρεμοι το κεφάλι σας στο παράθυρο
θα σας αφήσω να πιέζεστε στα σκαλιά
κι άξαφνα κει να μαρμαρώνετε
ανίδεοι για τις πράξεις σας
θα σας αφήσω να τρέχετε.
Εγώ ανάμεσα σε ξερά δέντρα και τάφους
με τη σημαία μου ενα κουρέλι
με άνεμο και χωρίς άνεμο
ανάμεσα στο αβέβαιο πλήθος σας
θα περιφέρομαι μόνος -
ένας φλογερός πρίγκιπας - μάγος.

Η ώρα πλησίασε. Θα γκρεμιστούν οι ναοί.
Δεν υπάρχει φωτιά στην καρδιά σας.

Εγώ
ένδοξος
γράφω
σ'όλα τα όνειρά σας:
Ελευθερία

Μιχάλης Κατσαρός

Νίκος Βοσδογάνης
Underground Hero

Ένα μονάχα θα σου πω, αν τύχει και σε ξαναδώ,
πως δε μεγάλωσα ποτέ κι αυτό μ'έχει γεράσει.
Κι αν είναι κάτι που μισώ δεν είσαι συ, δεν είμαι 'γω,
είναι το άλλο μου μισό που μ'έχει ξεπεράσει.
(Νίκος Βοσδογάνης,Πουλιά της νύχτας - Ανέκδοτο τραγούδι)

Γνώρισα το Νίκο το '87, όταν βρεθήκαμε με μια παρέα μουσικών στην Αγ. Παρασκευή. Έμαθα ότι ήταν ένα απο τα ιδρυτικά μέλη της θρυλικής punk μπάντας ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ. Έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε στην πρώτη περίοδο της μπάντας ('82-'83). Στη συνέχεια συνέχισε σε διάφορα συγκροτήματα (SHADES,ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ,ΦΕΤΙΧ). Για μεγάλο διάστημα χαθήκαμε και βρεθήκαμε πάλι το '92. Εκείνη την περίοδο έπαιζε μπάσο στους MAGIC DE SPELL.Η συμμετοχή του στους M.D.S συνέπεσε σχεδόν με τη στροφή τους στον ελληνικό στίχο. Η punk επιρροές του ταίριαξαν με τις αναφορές της μπάντας και πυροδότησαν ένα εκρηκτικό μίγμα που είχε ως αποτέλεσμα το δίσκο ορόσημο για την ελληνική ροκ σκηνή, "Διακοπές στο Sarajevo". Το ακατέργαστο ταπεραμέντο του Νίκου οδήγησε και το παραγωγό του δίσκου J.J.Burnell (Stranglers), να τον χαρακτηρίσει ως "animal". Το '95 αποχώρησε απο τους MAGIC DE SPELL. Για κάποιο διάστημα έμεινε εκτός πάλκου, αλλά παράλληλα ετοίμαζε πυρετωδώς νέα τραγούδια. Το '97 ξεκίνησε το επόμενο συγκρότημα με τ'όνομα ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ στο οποίο και συνεργαστήκαμε σχεδόν για μια δεκαετία. Με το Νίκο στο τιμόνι της μπάντας (τραγουδιστή,κιθαρίστα,συνθέτη και στιχουργό), οι ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ κυκλοφόρησαν δυο δισκογραφικές δουλειές, "Στην Άκρη Του Κόσμου" (1999) και "Μέχρι να έρθει το πρωί" (2003). Το '07 διαλύθηκαν οι ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ και ο Νίκος συνέχισε στο επόμενο βήμα του, τους Ε-75. Με το σχήμα αυτο πραγματοποίησε εμφανίσεις αλλά δεν πρόλαβε να κάνει δισκογραφική δουλειά.
Η μουσική του Νίκου πάντα ήταν απέριττη έτσι ώστε να αναδεικνύονται οι μελωδικές γραμμές. Οι αναφορές του βρίσκονταν κυρίως στη δεκαετία του '80 (punk, new wave, dark wave κ.α). Στους στίχους του απέφευγε τις "λόγιες" εκφράσεις και προτιμούσε τον άμεσο λόγο. Όπου δεν του έφταναν οι αποχρώσεις των λέξεων της ελληνικής γλώσσας, επινοούσε τις δικές του (αξιοθελής, νεροΐνη κ.λ.π) Η ερμηνεία του ήταν χαρακτηριστική και άμεσα αναγνωρίσιμη. Στην παρουσία του στη σκηνή υπήρχε ταυτόχρονα η συστολή και η ορμή, δίνοντας την εντύπωση ότι θα εκραγεί.
Ο Νίκος Βοσδογάνης υπήρξε ένας underground ροκ σταρ. Με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του ενέπνεε τους συνεργάτες του και τους ανθρώπους γύρω του. Οι μικρότεροι πάντα κρέμονταν από τα χείλη του. Οι κουβέντες του ηταν απλές και αφτιασίδωτες αλλά παράλληλα πολύ μεστές και εύστοχες. Η καθημερινότητά του τον βοηθούσε να αναμιγνύει πολλά στοιχεία. Όπως και οι περισσότεροι μουσικοί της ανεξάρτητης σκηνής δε ζούσε αποκλειστικά από τη μουσική του. Ζούσε όμως αποκλειστικά γι'αυτή, αφού αυτή διακατείχε όλη του την καθημερινότητα, την ώρα που ήταν στη σκαλωσιά, την ώρα που έπαιζε με τη κόρη του και φυσικά όταν έφτανε κατάκοπος για πρόβα. Φαινόταν να έχει αστειρευτο δυναμικό και έδειχνε πάντα έτοιμος για μεγάλες θυσίες.
Ο Νίκος Βοσδογάνης "έφυγε" στις 12 Ιουλίου 2009 αφήνοντας πίσω του σημαντικό έργο, πολλούς φίλους και ένα δυσαναπλήρωτο κενο.

Δημήτρης Μποτής

Τώρα πια δεν υπάρχουν λουλούδια

Κοιτα! Ένα λουλουδι

Μην λές βλακείες.
Τώρα πια
δεν υπάρχουν λουλούδια

Αφου το βλέπω σου λέω
Ένα κόκκινο λουλούδι

Άσε τις μαλακίες και έλα εδω

Να! Στο κοψα και στο φερα
για να με πιστέψεις

Είδες που στα λεγα
Τώρα πια
δεν υπάρχουν λουλούδια

Έλεος πια μαζί σας

Διαβάζοντας κανείς τα μέτρα που εχει αποφασίσει η ΟΕΛΜΕΚ να λάβει, ως απάντηση στη απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για την εισαγωγή υποψηφίων με διεθνείς εξετάσεις, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται προστάτες της παιδείας μας και του δημόσιου σχολείου είναι ικανοί να προσέλθουν ποτέ σε δημοκρατικό διάλογο και να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που κατά τη γνώμη μου οι ίδιοι το έχουν μετατρέψει σε μείζον θέμα. Το Μαύρο Αίμα επικροτεί και χαιρετίζει την απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το Πανεπιστήμιο είναι ενα ανεξάρτητο ίδρυμα και σαν τέτοιο πρέπει να παραμείνει και έχει το κάθε δικαίωμα να αποφασίζει πως θα δέχεται τους φοιτητές του.
Θα σταθώ σε δύο απο τα μέτρα που η ΟΕΛΜΕΚ έχει αποφασίσει να λάβει.
- Αποχώρηση απο τις διαδικασίες της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης
- Η μη διεξαγωγή των ανεξεταστέων και κατατακτήριων εξετάσεων του Σεπτεμβρίου
Αυτά αποτελούν κατά τη γνώμη μου δείγμα της αυταρχικής νοοτροπίας και του ετσιθελισμού αυτής της οργάνωσης. Ντομπαρισμένη απο μια αίσθηση παντοδυναμίας θέτει υπο μορφή απειλών φρένο σε οποιοδήποτε βήμα προσπαθεί το κράτος και κατεπέκταση η κοινωνία να κάνει μπροστά. Οι αντιδράσεις αυτές τις ΟΕΛΜΕΚ θυμίζουν κακομαθημένα παιδιά που για να γίνει το δικό τους αρχίζουν να τσιρίζουν υστερικά σπάζοντας πράγματα. Με αυτή τη νοοτροπία των απειλών κάθε φορά που ενα θέμα αντιτίθεται στα συμφέροντα αυτής της οργάνωση πως είναι δυνατό ενας διάλογος να καταλήξει. Δεν λέμε να μην υπάρξει διάλογος. Στη δημοκρατία ο διάλογος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Όμως και η δημοκρατία έχει τα δικά της όρια. Δεν μπορείς να παρατείνεις το διάλογο επ'άπειρον. Πρέπει να δώσεις λύση. Και σε αυτή τη περίπτωση η λύση έχει δοθεί απο το Πανεπιστήμιο που είναι ενα ανεξάρτητο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Δεν μπορεί μια ολόκληρη κοινωνία να βρίσκεται κάθε φορά όμηρη των απειλών μιάς οργάνωσης.
Και αφού η ΟΕΛΜΕΚ κόπτεται για την ευαισθησία της πάνω στη θέμα της παιδείας και προσπάθεί να σώσει το δημόσιο σχολείο γιατί δεν κάθεται να συνομιλήσει με τους ίδιους του μαθητές που είναι και οι άμεσοι ενδιαφερόμενοι. Ακούς κυρία Σεμελίδου; Οι μαθητές έχουν άποψη και πρέπει να αφεθούν να την πούν.
Προτείνω την επόμενη φορά που θα συζητηθεί το θέμα να καλέσουν και τους ίδιους του μαθητές απο δημόσια και ιδιωτικά σχολεία να εκφράσουν και αυτοί τις απόψεις τους. Έτσι γίνεται ο διάλογος. Όχι με απειλές.

Μάνος Χατζιδάκης